Chapter 41, Verse 49

(Kafir, nankor) insan (Allahdan özünə) yaxşılıq diləməkdən usanmaz. Əgər ona bir pislik üz versə, ümüdsizliyə qapılıb mə’yus olar.

Čovjeku ne dosadi da bogatstvo traži, a kada ga neimaština zadesi, onda zdvaja i nadu gubi.

Ne zamara čovjeka nimalo iskanje dobra, a ako ga dodirne zlo, tad je onaj koji zdvaja, očajan je.

人祈福不厭，一遭禍患就灰心絕望。

Het vermoeit den mensch niet, het goede te vragen, maar als het kwade hem overvalt, vertwijfelt en wanhoopt hij.

انسان از دعاى خير خسته نمى‌شود، ولی اگر آسيبى به او برسد، مايوس و نااميد مى‌شود.(49)

انسان هرگز از تقاضای نیکی (و نعمت) خسته نمی‌شود؛ و هرگاه شرّ و بدی به او رسد، بسیار مأیوس و نومید می‌گردد!

انسان از درخواست خوشی و رفاه خسته نمی شود، واگر آسیبی به او رسد به شدت مأیوس [و] ناامید می شود؛

آدمی (حریص، از خدا) به دعا دایم تمنّای خیر می‌کند و هرگز خستگی و سیری ندارد و لیکن اگر به وی شرّ و آسیبی رسد (از رحمت الهی) زود مأیوس و ناامید می‌گردد.

L'homme ne se lasse pas d'implorer le bien. Si le mal le touche, le voilà désespéré, désemparé.

L’homme ne se lasse pas d’implorer (Allah pour obtenir) le bien. Mais dès qu’un malheur le frappe, le voilà désespéré et abattu.

L’homme ne se lasse jamais de réclamer des biens terrestres. Mais qu’un malheur l’afflige et le voilà qui se laisse aller au désespoir et à la détresse.

Keine Müdigkeit trifft den Menschen, wenn er (etwas) Gutes erbitten will; doch wenn ihn ein Übel berührt, dann verzweifelt er (und) gibt alle Hoffnungen auf.

Dem Menschen wird es nicht langweilig, um das Gute zu bitten, und wenn ihn Böses trifft, so ist er hoffnungslos, verzweifelt.

Nicht überdrüssig wird der Mensch, um das Gute zu beten, doch wenn ihm Schlechtes widerfährt, dann ist er sehr verzweifelt und verliert alle Hoffnung.

Nicht überdrüssig wird der Mensch von (dem) Gebet (für) das Gute und falls ihn berührt das Schlechte, so (ist er) sehr verzweifelt, sehr hoffnungslos.

Mutum bã ya kõsãwa daga addu 'ar nẽman alhẽri kuma idan sharri ya shãfe shi, sai ya zama mai yanke kauna, Mai nũna kãsãwa.

Manusia tidak jemu memohon kebaikan, dan jika mereka ditimpa malapetaka dia menjadi putus asa lagi putus harapan.

L'uomo non si stanca mai di invocare il bene. Quando poi lo coglie la sventura, si dispera, affranto.

L’uomo non è mai stanco di invocare il bene, ma se il male lo tocca, perde ogni speranza e si abbandona alla disperazione.

人間は幸福を祈って，疲れることをしらない。だが不幸に見舞われると，落胆し絶望してしまう。

നന്‍മയ്ക്ക്‌ വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതില്‍ മനുഷ്യന്‌ മടുപ്പ്‌ തോന്നുന്നില്ല. തിന്‍മ അവനെ ബാധിച്ചാലോ അവന്‍ മനം മടുത്തവനും നിരാശനുമായിത്തീരുന്നു.

O homem não se farta de implorar o bem; mas, quando o mal o açoita, ei-lo desesperado, desalentado.

O ser humano não se enfada de suplicar o bem e, se o mal o toca, fica desesperado, desalentado.

Человеку не наскучивает молить о добре, но если его коснется вред, то он отчаивается и теряет надежду.

Человек не устает молить о добре, но если его постигнет беда, то он отчаивается и теряет надежду.

Без устали взывает человек об умножении добра; ■ Когда же зло его коснется, ■ В отчаянном бессилии своем ■ Он оставляет всякую надежду.

انسان چڱائيءَ جي سڏڻ (دُعا گھرڻ) کان نہ ٿڪبو آھي ۽ جيڪڏھن کيس (ڪا) مدائي پھچندي آھي تہ پوءِ نااُميد ٿي آسرو ڇنندو آھي

No se cansa el hombre de pedir el bien, pero, si sufre un mal, se desanima, se desespera.

El ser humano no se cansa de buscar el bien, pero cuando le alcanza un mal se desanima y desespera.

El hombre no se cansa de pedir más y más bienestar, pero si le sucede alguna desgracia se desanima y se desespera.

Кеше Аллаһудан дөнья кирәген, сәламәтлек, тынычлык, байлык вә шатлык, бәхет кебиләрне сораудан туктамый һәм сораудан ялыкмый, әгәр аны бәла-казалар тотса, тормышының шатлыгы китсә, Аллаһуның рәхмәтеннән өметен кисә, сабыр итми, шөкер дә итми һәм ґәеп үземдәдер дип тәүбә итми һәм Аллаһудан гафу да сорамый. Шулай итеп, Аллаһудан үзеннән-үзе бизә.

İnsan, hayır istemekten/hayır için dua etmekten bıkıp usanmaz. Kendisine bir şer dokunmaya görsün; hemen ümidini keser, yıkılır.

İnsan hayır istemekten bıkkınlık duymaz; fakat ona bir şer dokundu mu, hemen ümitsiz ve karamsar düşer.

İnsan, (Rabbine) duâ ederek iyilik istemekten usanmaz; fakat kendisine bir kötülük dokunduğu zaman, hemen ümitsizliğe düşer.

انسان بھلائی مانگنے سے نہیں تھکتا اور اگر اسے برائی پہنچ جاتی ہے تو بہت ہی مایوس، آس و امید توڑ بیٹھنے والا ہو جاتا ہے،

انسان بھلائی کی دعائیں کرتا کرتا تو تھکتا نہیں اور اگر تکلیف پہنچ جاتی ہے تو ناامید ہوجاتا اور آس توڑ بیٹھتا ہے

آدمی بھلائی مانگنے سے نہیں اُکتاتا (ف۱۲۱) اور کوئی برائی پہنچے (ف۱۲۲) تو ناامید آس ٹوٹا (ف۱۲۳)

Con người thường không chán ngán và mệt mỏi trong việc cầu nguyện điều tốt lành nhưng nếu gặp điều xấu (tai họa) thì lại buông xuôi, tuyệt vọng.

Ènìyàn kò kó ṣúṣú níbi àdúà (láti tọrọ) oore. Tí aburú bá sì fọwọ́ bà á, ó máa di olùsọ̀rètínù, olùjákànmùná.